บทที่ 899 สัตว์ประหลาดก็คือสัตว์ประหลาด
“บูม…!” เสียงคำรามอันดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้า และสายฟ้าฟาดลงมายังหน้าผาสูงจากท้องฟ้า และหินก้อนใหญ่ก็ปลิวหายไป มันกลิ้งลงมาจากหน้าผาสูงชันสู่ลำธารภูเขาอันมืดมิดไร้ก้นบึ้งเบื้องล่าง นกอินทรีตัวน้อยทั้งสองตัวแปลงร่างเป็นมนุษย์อย่างภาคภูมิใจ ยืนตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า มองดูสายฟ้าที่กระพริบระยิบระยับท่ามกลางเมฆ เสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นและฟ้าแลบที่สว่างวาบยังคงกะพริบและสั่นสะเทือนบนท้องฟ้าที่มืดมิด เมฆแห่งความหายนะที่เคลื่อนตัวไปมา …